راهنمای استراتژیک و عملیاتی برای بهینه‌سازی درآمدهای T2A (Activity-Based Tarification) ویژه مدیر اتاق عمل: هدف‌گذاری کاهش ۷۰ درصدی کسورات

I. تشخیص دقیق «کسورات»: آناتومی زیان درآمد در اتاق عمل

الف. فراتر از «رد فاکتور»: طبقه‌بندی (Taxonomy) کسورات درآمد

اصطلاح «کسورات» که به معنای کسر یا زیان است، در سیستم بهداشتی فرانسه مفهومی چندوجهی دارد. برای مدیر اتاق عمل، این زیان‌ها باید به سه دسته متمایز تفکیک شوند، زیرا هر کدام علل و راه‌حل‌های کاملاً متفاوتی دارند:

1. رد فاکتورهای اداری (Administrative Rejections): این موارد، امتناع فوری از پرداخت توسط بیمه سلامت (CPAM – Primary Health Insurance Fund) یا بیمه‌های تکمیلی (Mutual Insurance Companies) به دلایل اداری است. اینها قابل مشاهده‌ترین اما ساده‌ترین نوع کسورات برای اصلاح هستند. مثال‌ها عبارتند از: به‌روز نبودن کارت ویتال (Vitale Card) بیمار ، اشتباه بودن IBAN (International Bank Account Number)، یا خطاهای انتقال الکترونیکی (Electronic Transmission). بازگشت این اطلاعات اغلب از طریق سیستم NOEMIE (Open Standard for Exchange between Sickness Insurance and External Stakeholders) صورت می‌گیرد.   
2. از قلم افتادگی‌ها (Omissions) یا «عدم صورت‌حساب»: این مورد، پنهان‌ترین و موذیانه‌ترین نوع زیان است. در اینجا، مؤسسه به سادگی خدماتی را که انجام داده و پرهزینه بوده، فاکتور نمی‌کند. علل شایع: عدم ردیابی (Traceability) یک دستگاه پزشکی کاشتنی (IMD – Implantable Medical Device) گران‌قیمت ، یا عدم کدگذاری یک اقدام (procedure) پیچیده CCAM (Common Classification of Medical Procedures) به دلیل نبود جزئیات کافی در گزارش عمل جراحی (Surgical Report). این زیان، خالص است و اغلب برای خدمات صورت‌حساب نامرئی می‌ماند.   
3. پرداخت‌های غیرموجه (Overpayments/Undue Payments) یا «بازپس‌گیری T2A»: این مورد، حیاتی‌ترین تهدید است. در این سناریو، مؤسسه ابتدا پول را دریافت می‌کند، اما پس از مدتی، بیمه سلامت (Cnam – National Health Insurance Fund) پرونده را ممیزی می‌کند (کنترل خارجی T2A) و به دلیل عدم انطباق، بازپرداخت مبلغ را می‌خواهد. علت: عدم تطابق بین کدگذاری PMSI (Medical Information Systems Program) / CCAM و اسناد توجیهی (مهم‌ترین آن‌ها گزارش عمل جراحی یا CRO).   

ب. «اثرات نامطلوب» T2A: پارادوکس مدیر اتاق عمل

نظام تعرفه‌گذاری مبتنی بر فعالیت (Activity-Based Tarification – T2A) برای «پزشکی کردن» (Médicaliser) سیستم مالی  و پرداخت بر اساس فعالیت واقعی طراحی شد. با این حال، این مدل ذاتاً «اثرات نامطلوبی» (Adverse Effects) ایجاد می‌کند ، زیرا مؤسسات را به افزایش حجم فعالیت تشویق می‌کند.   

در اینجا یک تنش اساسی برای مدیر اتاق عمل ایجاد می‌شود. مدیریت ارشد، مدیر اتاق عمل را برای افزایش حجم فعالیت (جراحی‌های بیشتر) تحت فشار قرار می‌دهد تا درآمدهای T2A را به حداکثر برساند. اما این افزایش حجم، فشار شدیدی را بر دو بخش وارد می‌کند: ۱) زنجیره اداری (مانند واحد پذیرش یا BDE – Admissions Office)، که خطر رد فاکتورهای اداری را افزایش می‌دهد ؛ و ۲) زمان پزشکان، که منجر به گزارش‌های عمل (CRO) عجولانه و ناقص می‌شود. این به نوبه خود، خطر «از قلم افتادگی‌ها» و «پرداخت‌های غیرموجه» (Overpayments) را به شدت افزایش می‌دهد.   

بنابراین، مدیر اتاق عمل در یک تضاد اهداف گرفتار است: «کمیت» (که T2A به آن پاداش می‌دهد) به «کیفیت» اسناد و کدگذاری (که T2A برای حفظ درآمد به آن نیاز دارد) آسیب می‌زند. علاوه بر این، این فشار ممکن است کیفیت مراقبت را به خطر بیندازد ، که منجر به عوارضی مانند عفونت‌های بیمارستانی می‌شود. همانطور که تجربه Medicare در ایالات متحده نشان می‌دهد ، پرداخت‌کنندگان به تدریج پرداخت هزینه‌های بستری ناشی از عدم کیفیت را متوقف می‌کنند—این یک ریسک بزرگ برای افزایش «پرداخت‌های غیرموجه» در آینده است.   

ج. نقشه‌برداری از نقاط اصطکاک («مسیر صورت‌حساب»)

صورت‌حساب یک اقدام واحد نیست، بلکه یک «زنجیره» است  با نقاط شکست متعدد. شکست در اتاق عمل اغلب نتیجه شکست در مراحل قبلی است.   

• حلقه ۱: پذیرش اداری (BDE – Admissions Office): منبع اصلی رد فاکتورها. مطالعات موردی در بیمارستان‌های Narbonne  و Nanterre  هر دو نشان می‌دهند که فرآیند پذیرش (شناسایی بیمار، بررسی حقوق بیمه پایه و تکمیلی) یک نقطه اختلال عمده است.   
• حلقه ۲: اتاق عمل («نقطه حقیقت»): اینجا جایی است که ارزش خلق می‌شود (اقدام CCAM) و شواهد تولید می‌شود (CRO، ردیابی IMD – DMI).
• حلقه ۳: بخش اطلاعات پزشکی (DIM – Medical Information Department): این بخش، زبان بالینی (CRO) را به زبان صورت‌حساب (PMSI/CCAM) ترجمه می‌کند. اگر این بخش ایزوله باشد، نمی‌تواند کدگذاری را بهینه کند.   
• حلقه ۴: دفتر صورت‌حساب (Recovery/Collections): مدیریت ردهای NOEMIE  و پیگیری پرداخت‌ها.   

«کسورات» یک مشکل فرآیندی است، نه مشکل یک فرد یا بخش. مدیر اتاق عمل ممکن است کارآمدترین تیم بالینی جهان را داشته باشد، اما اگر واحد پذیرش (BDE) بیمار را به اشتباه ثبت کند ، یا اگر بخش DIM کمبود نیرو داشته باشد ، یا اگر سیستم اطلاعات بیمارستان (HIS – Hospital Information System) یکپارچه نباشد ، درآمد از دست خواهد رفت. دستیابی به هدف ۷۰٪ کاهش کسورات هرگز با تمرکز صِرف بر اتاق عمل محقق نخواهد شد. مدیر اتاق عمل باید به یک مدیر فرآیند بین‌بخشی تبدیل شود.   

II. دشمن شناسایی‌شده: تسلط بر کنترل خارجی T2A و پیش‌بینی پرداخت‌های غیرموجه (Indus)

الف. درک دکترین بیمه سلامت (Health Insurance)

بیمه سلامت (از طریق خدمات پزشکی منطقه‌ای خود، DRSM – Regional Medical Service Directorates) وظیفه کنترل و ممیزی دارد. «راهنمای کنترل خارجی T2A MCO (Medicine, Surgery, Obstetrics)»  این فرآیند را رسمی می‌کند. این یک ممیزی تصادفی نیست، بلکه یک هدف‌گیری مبتنی بر Data-mining برای یافتن «موارد آتیپیک» (Atypical cases) در کدگذاری است.   

نکته حیاتی این است که جریمه (Overpayment) می‌تواند حتی اگر خطا «عمدی» نباشد، اعمال شود. «حسن نیت» یک دفاع محسوب نمی‌شود؛ تنها مدرک مستند (یعنی CRO) قابل قبول است.   

ب. تحلیل استراتژیک اولویت‌های ملی کنترل ۲۰۲۴-۲۰۲۵

اولویت‌های ملی کنترل که هر ساله ابلاغ می‌شوند ، ارزشمندترین اطلاعات برای مدیر اتاق عمل هستند. آنها دقیقاً نشان می‌دهند که بازرسان به دنبال چه چیزی هستند. مدیر اتاق عمل باید این اولویت‌ها را به ریسک‌های عملیاتی ترجمه کند:   

• ریسک ۱: «کدگذاری تشخیص اصلی (PD – Principal Diagnosis) یا برخی اقدامات طبقه‌بندی‌کننده CCAM» :
  • ترجمه عملیاتی: تشخیص اصلی (PD) و اقدام «طبقه‌بندی‌کننده» (یعنی اقدامی که GHM – Homogeneous Patient Groups را تعیین می‌کند) باید کاملاً هماهنگ باشند. بازرس به دنبال مواردی است که یک PD «گران‌قیمت» توسط یک CRO ضعیف یا متناقض توجیه شده باشد.
• ریسک ۲: «کدگذاری بیماری‌های همراه (Comorbidities)» (CMA – Complication or Associated Morbidity) :
  • ترجمه عملیاتی: این بزرگترین نقطه ریسک است. افزودن CMA سطح شدت GHM (و در نتیجه تعرفه آن) را افزایش می‌دهد. بازرسان به دنبال CMA‌های «فرصت‌طلبانه» (مانند کد کردن سوءتغذیه یا چاقی) هستند که به طور فعال در پرونده (CRO، برگه بیهوشی) مستند نشده‌اند یا مدیریت نشده‌اند.   
• ریسک ۳: «بستری‌های به اصطلاح ‘پیوسته’ (Contiguous)» :
  • ترجمه عملیاتی: این یک تهدید مستقیم برای کیفیت اتاق عمل است. اگر بیمار به دلیل عارضه‌ای (عفونت، جراحی مجدد) مرتبط با بستری اول، مجدداً بستری شود، بازرس می‌تواند هر دو بستری را به یک بستری واحد تبدیل کند (و درآمد بستری دوم را حذف کند).   
• ریسک ۴: «فعالیت‌های خارج از پوشش بیمه» :
  • ترجمه عملیاتی: مربوط به اقدامات خارج از نومنکلاتور یا اقدامات «راحتی» (Amenity)  است که به اشتباه برای بیمه سلامت فاکتور شده‌اند.   

ج. داشبورد ریسک T2A: تبدیل اولویت‌ها به اقدامات پیشگیرانه

کنترل T2A یک کنترل مالی نیست، بلکه یک ممیزی بالینی است. اولویت‌های کنترل  بر اعداد متمرکز نیستند، بلکه بر مفاهیم بالینی تمرکز دارند: «تشخیص اصلی»، «بیماری همراه»، «عارضه». تنها راهی که بازرس (که یک پزشک مشاور است) می‌تواند کدگذاری را تأیید کند، خواندن پرونده بالینی (CRO، بیهوشی، گزارش پرستاری) است.   

بنابراین، دفاع در برابر «پرداخت غیرموجه» (Overpayment) مالی نیست، بلکه بالینی است. مؤسسه باید ثابت کند که بیمار واقعاً به همان اندازه که کدگذاری ادعا می‌کند، بیمار بوده است. CRO مدرک شماره یک در این دادگاه است.

جدول ۱: ماتریس ریسک T2A در اتاق عمل (بر اساس اولویت‌های ملی ۲۰۲۴-۲۰۲۵)

اولویت ملی کنترل (Cnam)	آسیب‌پذیری در اتاق عمل (علت ریشه‌ای)	اقدام پیشگیرانه (توسط مدیر اتاق عمل)	شاخص کلیدی عملکرد (KPI) برای پایش
کدگذاری بیماری‌های همراه (CMA)	CRO ناقص؛ عدم مستندسازی سوابق بیمار در برگه بیهوشی؛ کدگذاری CMA که مدیریت نشده است.	ممیزی ماهانه ۱۰ GHM با بالاترین سطح شدت؛ آموزش جراحان در مورد اهمیت مستندسازی CMA.	٪ تطابق بین CRO/برگه بیهوشی و CMA کدگذاری شده.
کدگذاری اقدام طبقه‌بندی‌کننده (CCAM)	CRO مبهم؛ عدم ذکر اقدامات جانبی؛ تناقض بین CRO و برگه بیهوشی.	استانداردسازی قالب CRO برای اطمینان از پوشش تمام اقدامات؛ بازبینی مشترک CRO و CCAM با DIM.	٪ موارد عدم تطابق CRO-CCAM در ممیزی داخلی.
بستری‌های «پیوسته» (Contiguous)	عوارض پس از عمل (مانند عفونت) که منجر به بستری مجدد زودهنگام می‌شود.	تقویت پروتکل‌های کیفی (مانند چک‌لیست HAS – High Authority for Health) ؛ تحلیل ریشه‌ای هر مورد بستری مجدد زودهنگام.	نرخ بستری مجدد در ۷ روز برای عوارض جراحی.
تشخیص اصلی (PD – DP)	انتخاب PD که با اقدام اصلی جراحی همخوانی ندارد (مثلاً PD پزشکی برای اقدام جراحی).	آموزش مشترک DIM و جراحان در مورد منطق «PD در مقابل DP مرتبط» در PMSI.	٪ بازبینی‌های ممیزی خارجی روی PD.

III. سه‌گانه طلایی: ایمن‌سازی زنجیره ارزش CCAM-CRO-PMSI

الف. گزارش عمل جراحی (CRO): سنگ بنای صورت‌حساب

CRO فقط یک سند پزشکی و قانونی نیست ؛ بلکه دستور کار صورت‌حساب T2A است. یک مطالعه  نشان داد که اقدامات آموزشی برای جراحان در مورد خطاهای کدگذاری آنها، اگرچه به تنهایی کافی نیست، اما تأثیرگذار بوده است. مطالعه دیگری  نشان داد که حتی زمانی که CRO‌ها موجود هستند (۹۸٪)، اطلاعات کلیدی برای کدگذاری CMA اغلب در جای دیگری پنهان شده‌اند (پرونده بیهوشی، پرونده مراقبت پرستاری).   

ویژگی‌های یک CRO «قابل ممیزی»:

1. سرعت: یک CRO که در اتاق عمل دیکته شده و «بلافاصله پس از خروج از اتاق» تایپ شود ، کدگذاری را تسریع کرده و «از قلم افتادگی‌ها» را کاهش می‌دهد.   
2. دقت: نه تنها باید شامل اقدام اصلی باشد، بلکه تمام اقدامات جانبی، عوارض، یافته‌های حین عمل و وضعیت بیمار که CMA‌ها را توجیه می‌کند، ذکر شود.
3. تطابق: باید با برگه بیهوشی و پرونده پرستاری همخوانی داشته باشد.

ب. بهینه‌سازی کدگذاری اقدامات (CCAM)

کدگذاری CCAM (Common Classification of Medical Procedures)  دارای پیچیدگی بسیار زیادی است، به ویژه در «ترکیب اقدامات» (Procedure Combinations).   

مورد بحرانی بیهوشی : کدگذاری بیهوشی (که کدهای خاص خود را دارد) تابع قوانین پیچیده‌ای است :   

• باید توسط پزشکی متفاوت از جراح انجام شود.   
• ترکیب اقدامات بیهوشی (مثلاً هپاتکتومی + کلمپ عروقی + اکوگرافی حین عمل) نیازمند کدگذاری یک «کد فعالیت ۴» (Activity Code 4) برای هر اقدام است.   

جراح در CRO خود  بر اقدامات جراحی تمرکز می‌کند. بخش DIM، اگر فقط بر اساس CRO کدگذاری کند، اقدام جراحی اصلی را کد می‌کند. اما بسیار محتمل است که اقدامات پیچیده و متعدد بیهوشی  به طور کامل از قلم بیفتند و فاکتور نشوند، زیرا آنها فقط در برگه بیهوشی مستند شده‌اند، که ممکن است توسط DIM بررسی نشود. این یک «کسورات» کلاسیک از نوع «از قلم افتادگی» (Omission) است.   

استراتژی: مدیر اتاق عمل باید اطمینان حاصل کند که برگه بیهوشی (Anesthesia Record) به اندازه CRO یک سند حیاتی تلقی شده و به طور سیستماتیک به پرونده ضمیمه و توسط DIM تحلیل می‌شود.

ج. اتحاد استراتژیک: تحول در رابطه اتاق عمل و DIM

بخش اطلاعات پزشکی (DIM) اغلب به عنوان یک مرکز هزینه یا یک بخش اداری دور از دسترس دیده می‌شود. این یک اشتباه استراتژیک است. DIM متحد شماره یک اتاق عمل است. پزشکان DIM از زمان زیادی که صرف کدگذاری می‌کنند  و از مشکلات سیستم‌های اطلاعاتی (HIS – SIH) شکایت دارند.   

برنامه اقدام:

1. فیزیکی: تخصیص یک تکنسین اطلاعات پزشکی (MIT – Medical Information Technician) یا پزشک DIM مختص اتاق عمل (گزارش  به یک تکنسین مسئول کنترل جراحی اشاره می‌کند).   
2. فرآیندی: ایجاد «جلسات کدگذاری» (Coding Meetings) هفتگی (شامل جراح + متخصص بیهوشی + مدیر اتاق عمل + پزشک DIM) برای بررسی موارد پیچیده و پرونده‌های رد شده/ممیزی شده.
3. فرهنگی: پزشکان DIM را به اتاق عمل دعوت کنید تا واقعیت بالینی را درک کنند، و جراحان را به دفتر DIM دعوت کنید تا واقعیت کنترل T2A را درک کنند.

IV. تسلط بر لیست «اضافی» (LPP): استراتژی ردیابی خطاناپذیر IMD (DMI)

الف. LPP: منبع درآمدی پر ریسک

LPP (Liste des Produits et Prestations – List of Products and Services)  لیستی از دستگاه‌های قابل بازپرداخت است ، که بسیاری از آنها (به ویژه IMD – دستگاه‌های پزشکی کاشتنی) «مازاد بر» (In Addition) بسته GHM فاکتور می‌شوند. (پایگاه‌های داده آنلاین برای بررسی LPP در دسترس هستند ).   

ریسک در اینجا ساده است: یک IMD کاشته شده (مانند پروتز مفصل ران، پیس‌میکر) که فاکتور نشود، به معنای زیان خالص چندین هزار یورویی است.   

ب. چالش دوگانه ردیابی (Traceability)

مدیر اتاق عمل با ردیابی بهداشتی (Medical Device Vigilance) آشناست: الزام قانونی برای دانستن اینکه کدام ایمپلنت در کدام بیمار است.   

اما مدیر باید بر ردیابی مالی  نیز مسلط شود: الزام به پیوند دادن کد LPP مربوط به IMD به پرونده بستری بیمار (از طریق فایل “FICHCOMP”) تا بتوان آن را «مازاد بر» GHM دریافت کرد.   

اگر CRO «مدرک اثبات اقدام» (CCAM) باشد، ردیابی «مدرک اثبات محصول» (LPP) است. هر دو برای صورت‌حساب کامل ضروری هستند. سیستم T2A هر دو را می‌طلبد.

ج. برنامه اقدام: تحمل صفر برای خطاهای ردیابی

مشکلات مستند شده‌اند: خطاها انسانی هستند و به آموزش، تجهیزات (کامپیوتر مشترک) یا نرم‌افزار مربوط می‌شوند. ممیزی‌های انطباق، نرخ موفقیت پایینی را نشان می‌دهند (مثلاً ۷۶٪ انطباق در ردیابی در بخش ). این نرخ غیرقابل قبول است.   

استراتژی بهینه‌سازی:

1. مالکیت: پرستار اتاق عمل (IBODE – State-Certified Operating Room Nurse) مالک فرآیند ردیابی است.
2. تکنولوژی: سرمایه‌گذاری روی بارکدخوان‌ها (UDI – Unique Device Identification)  و نرم‌افزارهای مدیریت انبار  که با پرونده الکترونیک بیمار (EPR – Electronic Patient Record) و نرم‌افزار صورت‌حساب یکپارچه (Interoperable) باشند.   
3. فرآیند «عوارضی» (Tollgate): پرستار IBODE باید IMD را در لحظه باز کردن اسکن کند. نرم‌افزار مدیریت اتاق عمل  نباید اجازه دهد که پرونده عمل بسته شود تا زمانی که ردیابی به صورت الکترونیکی تأیید نشده است.   
4. کنترل: مدیر اتاق عمل باید این فرآیند را روزانه ممیزی کند.

V. مهندسی فرآیندها: مدیر اتاق عمل به عنوان راهبر زنجیره AFR

الف. شکستن سیلوها: «مسیر بیمار» به عنوان یک جریان ارزش واحد

تجربیات بیمارستان‌های Nanterre  و Narbonne  صریح هستند: بازسازی زنجیره صورت‌حساب  یک پروژه سازمان‌دهی مجدد است که از پذیرش (BDE) شروع می‌شود. اتاق عمل نمی‌تواند موفق شود اگر BDE شکست بخورد. اختلالات در بالادست (خطاهای شناسایی، به‌روز نبودن حقوق بیمه ) کل زنجیره را آلوده می‌کند.   

ب. «عوارضی» در ورود: ایمن‌سازی پرونده اداری پیش از ورود به اتاق عمل

مدیر اتاق عمل باید اطمینان حاصل کند که پرونده اداری هر بیمار برنامه‌ریزی شده (هویت، حقوق بیمه پایه CPAM، حقوق بیمه تکمیلی) حداقل ۲۴ ساعت قبل از عمل کامل و تأیید شده باشد. برای موارد اورژانسی، باید یک مسیر «سریع» (Fast-track) با BDE و بخش اورژانس تعریف شود.   

ج. «عوارضی» در خروج: تکمیل پرونده پیش از خروج از ریکاوری (PACU – SSPI)

اتاق عمل از چک‌لیست «ایمنی بیمار» HAS (High Authority for Health) برای ایمنی بالینی استفاده می‌کند. این یک ابزار انطباق اجباری است. ایده این است که از این ابزار برای تضمین ایمنی مالی نیز استفاده شود.   

اقدام: مدیر اتاق عمل باید چک‌لیست (یا فرآیند دیجیتالی که از آن پشتیبانی می‌کند) را اصلاح یا تکمیل کند:

• در مرحله “Time Out” (پیش از برش): اضافه کردن: «تأیید تطابق هویت BDE / هویت بیمار / حقوق بیمه».
• در مرحله “Sign Out” (پیش از خروج از سالن): اضافه کردن: «CRO دیکته شده (یا در حال دیکته)؟ بله/خیر»، «ردیابی IMD انجام و تأیید شد؟ بله/خیر»، «برگه بیهوشی بسته شد؟ بله/خیر».

بیمار اتاق ریکاوری (PACU – Post-Anesthesia Care Unit) را ترک نمی‌کند تا زمانی که تمامیت پرونده (بالینی و اداری) کامل نشده باشد.

VI. اهرم‌های تکنولوژیک: بهینه‌سازی HIS (SIH) برای ایمن‌سازی چرخه

الف. الزامات حیاتی برای یک HIS (SIH) کارآمد

یکپارچگی (Interoperability) کلمه کلیدی است. یک HIS (SIH) متشکل از نرم‌افزارهای جزیره‌ای، ریشه خطاها است (گزارش  به «هزینه‌های اضافی» برای ایجاد رابط‌ها اشاره می‌کند).   

مدیر اتاق عمل باید یک HIS (SIH)  را مطالبه کند که در آن پرونده الکترونیک بیمار (EPR – DPI)  به طور بومی با موارد زیر ارتباط برقرار کند:   

1. نرم‌افزار مدیریت اتاق عمل.   
2. نرم‌افزار DIM (برای PMSI).   
3. نرم‌افزار داروخانه (PUI – Internal Use Pharmacy) برای مدیریت IMD.   
4. نرم‌افزار صورت‌حساب (GAM/AFR).

ب. نقش نرم‌افزارهای مدیریت اتاق عمل

نرم‌افزارهای مدرن  فقط ابزارهای برنامه‌ریزی نیستند؛ آنها ابزارهای تولید درآمد هستند. مدیر باید از بخش IT یا تأمین‌کننده نرم‌افزار، ماژول‌هایی را برای موارد زیر مطالبه کند:   

1. ردیابی IMD/LPP.   
2. دستیار کدگذاری CCAM.   
3. پیش-کدگذاری PMSI.   
4. یکپارچه‌سازی چک‌لیست HAS.   

ظهور هوش مصنوعی (AI) برای کمک به کدگذاری  باید به عنوان گام بعدی بهینه‌سازی به دقت زیر نظر گرفته شود.   

VII. برنامه اقدام مدیریتی: راهبری، ممیزی و فرهنگ‌سازی درآمد

الف. ساخت «داشبورد T2A» اتاق عمل

مدیر فقط چیزی را می‌تواند مدیریت کند که آن را اندازه‌گیری می‌کند. شاخص‌های فعلی اتاق عمل اغلب بالینی (نرخ عفونت ) یا مدیریتی (زمان اشغال اتاق ) هستند. اینها باید با شاخص‌های مالی T2A ترکیب شوند. نهادهایی مانند ANAP (National Agency for Performance Support)  و ATIH (Technical Agency for Information on Hospitalization)  مرجع‌هایی برای شاخص‌های عملکرد زنجیره AFR (پذیرش-صورت‌حساب-وصول) ارائه می‌دهند.   

جدول ۲: داشبورد عملکرد T2A اتاق عمل (گزارش ماهانه)

نوع شاخص	شاخص کلیدی عملکرد (KPI)	هدف
KPI فرآیند (ورودی‌ها)	٪ پرونده‌های اداری کامل در روز قبل از عمل (D-1)	> ۹۸٪
	٪ CROهای دیکته و تایپ شده در ۴ ساعت و ۲۴ ساعت پس از عمل	> ۹۰٪ در H+4
	٪ انطباق ردیابی IMD (واقعی در برابر اسکن شده)	۱۰۰٪
KPI جریان (کارایی)	متوسط زمان	< ۴۸ ساعت
	متوسط زمان [خروج از اتاق عمل <- ارسال فاکتور]	< ۵ روز
KPI نتیجه (خروجی‌ها)	٪ رد فاکتورهای NOEMIE (بر اساس علت اداری)	< ۲٪
	٪ از قلم افتادگی LPP (IMDهای ردیابی شده در برابر IMDهای فاکتور شده)	۰٪
	٪ پرداخت‌های غیرموجه T2A (بر اساس علت: CMA، PD، CCAM)	< ۱٪ ارزش

ب. ممیزی داخلی به عنوان ابزار آموزشی

برقراری «جلسات بازبینی ارتباط و کدگذاری» (Relevance and Coding Reviews) ماهانه.

• شرکت‌کنندگان: مدیر اتاق عمل + ۱ جراح + ۱ متخصص بیهوشی + ۱ پزشک DIM + ۱ سرپرستار (IBODE).
• روش: تحلیل ۱۰ پرونده تصادفی  و ۵ پرونده که رد شده یا منجر به Indu شده‌اند. تطبیق CRO ، برگه بیهوشی  و ردیابی IMD  با کدگذاری نهایی PMSI/CCAM.   
• هدف: شناسایی خطاهای تکراری و اصلاح آنها از طریق آموزش.   

ج. ترویج «فرهنگ درآمد»: از ارائه‌دهنده مراقبت تا دریافت‌کننده پرداخت

پرسنل بالینی (جراحان، متخصصان بیهوشی) اغلب در برابر «زمان پزشکی» صرف شده برای کدگذاری مقاومت می‌کنند  و آن را اتلاف وقت و به ضرر مراقبت می‌دانند. این فرهنگ باید تغییر کند.   

مدیر باید نشان دهد که «خوب کدگذاری کردن» یک وظیفه اداری نیست، بلکه آخرین اقدام مراقبتی است که بودجه مراقبت بعدی را تأمین می‌کند.

1. شفافیت: نصب داشبورد T2A (جدول ۲) در اتاق عمل.
2. پاسخگویی: نشان دادن تأثیر مالی فردی خطاهای CRO به جراحان.   
3. همسوسازی منافع: عملکرد T2A اتاق عمل (کاهش «کسورات») را به بودجه سرمایه‌گذاری همان اتاق عمل مرتبط کنید. «اگر ما زیان‌ها را ۳۰٪ کاهش دهیم، بودجه لازم برای خرید تجهیزات جدیدی  که درخواست کرده‌اید، تأمین می‌شود.» این، کدگذاری را از یک وظیفه طاقت‌فرسا به یک اهرم برای بهبود بالینی تبدیل می‌کند