دستورالعمل جامع کاهش کسورات بیمه ای در بیمارستان

کالبدشکافی کسورات بیمارستانی: راهنمای جامع مستندسازی پزشکی برای تأمین پایداری مالی

بخش ۱: الزام مالی مستندسازی دقیق: تحلیل عمیق “کسورات”

مقدمه: بازتعریف کسورات از هزینه اجتناب‌ناپذیر به ناکارآمدی قابل کنترل

کسورات بیمه‌ای، که به معنای عدم بازپرداخت کامل هزینه‌های درمانی توسط سازمان‌های بیمه‌گر است، یکی از مزمن‌ترین چالش‌های مالی و عملیاتی نظام سلامت ایران محسوب می‌شود. این پدیده نباید به عنوان یک هزینه اجتناب‌ناپذیر کسب‌وکار تلقی شود، بلکه یک ناکارآمدی مدیریتی و سیستمی است که با اتخاذ رویکردهای استراتژیک، قابل کنترل و کاهش است.۱ به طور رسمی، کسورات به “تفاوت ریالی میان آنچه که در قبال ارائه خدمت (بر اساس تعرفه‌های مصوب) باید وصول شود و آنچه که عملاً وصول می‌شود” اطلاق می‌گردد.۲ این تعریف، زبان مشترکی برای درک یک زیان مالی مستقیم و اغلب جبران‌ناپذیر فراهم می‌کند که مستقیماً بر سلامت اقتصادی بیمارستان تأثیر می‌گذارد.

۱-۱. ابعاد بحران: کمی‌سازی خونریزی مالی در نظام سلامت

ابعاد این چالش مالی بسیار گسترده است. مطالعات مختلف نشان می‌دهند که کسورات بیمه به طور متوسط بین ۱۰ تا ۳۰ درصد از کل درآمدهای اختصاصی بیمارستان‌ها را شامل می‌شود.۱ این رقم، معادل یک خونریزی مالی مداوم است که توان بیمارستان برای سرمایه‌گذاری، توسعه و حتی تأمین هزینه‌های جاری را به شدت تضعیف می‌کند. برای ملموس‌تر شدن این زیان، تحلیل پرونده‌های بستری نشان می‌دهد که میانگین هزینه کسورات به ازای هر پرونده حدود ۳,۸۷۳,۷۲۳ ریال است که این خود گویای حجم بالای منابع از دست رفته در سطح کلان است.۴ این اتلاف منابع، بیمارستان‌ها را در یک چرخه معیوب مالی گرفتار می‌کند که خروج از آن نیازمند یک بازنگری بنیادین در فرآیندهای داخلی است.

۱-۲. اثرات موجی: پیامدهای عملیاتی فراتر از ترازنامه مالی

تأثیرات مخرب کسورات بسیار فراتر از صورت‌های مالی است و کل اکوسیستم بیمارستان را تحت تأثیر قرار می‌دهد. این پیامدهای عملیاتی شامل موارد زیر است:

  • فرسایش انگیزه کارکنان: مشکلات نقدینگی ناشی از کسورات، منجر به تأخیر در پرداخت کارانه و مزایای کارکنان می‌شود. این امر به طور مستقیم رضایت شغلی، انگیزه و تعهد سازمانی کادر درمان را کاهش می‌دهد، زیرا آنها احساس می‌کنند تلاش‌هایشان به دلیل ناکارآمدی‌های اداری به نتیجه مالی مطلوب نمی‌رسد.۴
  • تضعیف توان سرمایه‌گذاری: درآمدهای از دست رفته، توانایی بیمارستان برای سرمایه‌گذاری در تجهیزات پزشکی مدرن، زیرساخت‌های فناوری و بازسازی بخش‌های فرسوده را از بین می‌برد. این امر در بلندمدت منجر به افت کیفیت خدمات و کاهش توان رقابتی مرکز درمانی می‌شود.۱
  • ایجاد روابط خصمانه: اختلافات مداوم بر سر کسورات، چرخه‌ای از بی‌اعتمادی و تقابل را بین بیمارستان‌ها و سازمان‌های بیمه‌گر ایجاد می‌کند. این وضعیت منابع ارزشمند مدیریتی و اداری هر دو طرف را به جای تمرکز بر بهبود خدمات به بیمار، صرف درگیری‌های بوروکراتیک می‌کند.۴

نکته حائز اهمیت در این میان، وجود یک چرخه معیوب و خودتقویت‌شونده است. فشار مالی ناشی از کسورات (که خود حاصل خطاهای مستندسازی است) منجر به محدودیت در تأمین نیروی انسانی کافی و کاهش انگیزه کارکنان موجود می‌شود.۴ این وضعیت، حجم کار و خستگی کادر درمان را افزایش داده ۱ و به نوبه خود، احتمال بروز خطاهای مستندسازی را بیشتر می‌کند که این امر مجدداً به افزایش کسورات می‌انجامد. بنابراین، هر راهکاری که صرفاً بر تنبیه خطاها متمرکز باشد و به مسائل ریشه‌ای مانند حجم کار و انگیزه کارکنان نپردازد، محکوم به شکست است.

بخش ۲: آناتومی یک ادعای رد شده: طبقه‌بندی نواقص رایج در مستندسازی

مقدمه: ریشه‌یابی خطاها در منشأ

بخش عمده‌ای از کسورات ریشه در خطاهای انسانی و نقص در فرآیندهای مستندسازی دارد.۱ پزشکان و پرستاران، به دلیل نقش محوری در ارائه خدمت و ثبت آن، بیشترین سهم را در ایجاد این خطاها دارند.۶ درک دقیق این نواقص، اولین گام برای طراحی مداخلات مؤثر است. این خطاها را می‌توان بر اساس نوع خدمت و ماهیت نقص طبقه‌بندی کرد.

۲-۱. خطاهای عمومی و فراگیر مستندسازی

این دسته از خطاها در تمامی بخش‌های پرونده پزشکی مشاهده می‌شوند و زیربنای بسیاری از کسورات هستند:

  • ناخوانایی و ثبت نادرست: دست‌خط ناخوانا، استفاده از جوهر نامناسب یا ثبت مبهم اطلاعات، یکی از مشکلات اساسی در سیستم‌های کاغذی است که منجر به تفسیر نادرست و رد ادعا می‌شود.۸
  • نقص در تکمیل فرم‌ها: خالی گذاشتن فیلدهای الزامی، عدم ثبت کامل اطلاعات هویتی بیمار در سربرگ‌ها و عدم استفاده از فرم‌های استاندارد ابلاغی وزارت بهداشت، از دلایل رایج کسورات است.۷
  • فقدان احراز هویت (مهر و امضاء): یکی از حیاتی‌ترین و پرتکرارترین خطاها، عدم وجود مهر و امضای پزشک یا پرستار مسئول در پای برگه‌های مهمی مانند شرح عمل، برگه بیهوشی، دستورات پزشکی و گزارش‌های پرستاری است.۱۱
  • عدم تطابق تاریخ و ساعت: مغایرت در تاریخ و ساعت‌های ثبت‌شده در فرم‌های مختلف (مانند تاریخ پذیرش، تاریخ دستور پزشک و تاریخ گزارش پرستاری) اعتبار زمانی ارائه خدمات را زیر سؤال می‌برد.۴

۲-۲. نواقص در دستورات پزشک و گزارش‌های سیر بیماری

  • فقدان دستور مکتوب پزشک: این مورد یکی از اصلی‌ترین دلایل کسورات در خدمات دارویی و پاراکلینیک است. هرگونه خدمت (دارو، آزمایش، تصویربرداری) که بدون دستور کتبی، امضاشده و تاریخ‌دار پزشک در پرونده ثبت شده باشد، از نظر بیمه غیرقابل دفاع و پرداخت است.۱۱
  • عدم توجیه پزشکی (Medical Necessity): عدم ثبت دلایل بالینی، علائم یا یافته‌هایی که ضرورت انجام یک آزمایش، رویه درمانی یا بستری را توجیه کند، می‌تواند منجر به رد هزینه آن خدمت شود.

۲-۳. خطاهای حیاتی در گزارش‌های عمل جراحی و بیهوشی

  • شرح عمل ناقص یا مبهم: فرم گزارش عمل جراحی، مبنای پرداخت حق‌العمل جراح است. اگر این گزارش ناقص، مبهم یا ناخوانا باشد، کدگذار قادر به تخصیص کد صحیح و متناسب با پیچیدگی عمل نخواهد بود که منجر به پرداخت کمتر یا رد کامل هزینه می‌شود.۴
  • کدگذاری اشتباه اعمال جراحی: این خطا که مستقیماً از شرح عمل نامشخص یا عدم مهارت کدگذار ناشی می‌شود، یکی از دلایل اصلی کسورات در بخش جراحی است.۴
  • عدم وجود مهر و امضای جراح یا متخصص بیهوشی: یک خطای ساده اداری که می‌تواند منجر به عدم پرداخت کل حق‌العمل جراحی یا بیهوشی شود.۱۱

۲-۴. آسیب‌پذیری در سوابق داروخانه و تجویز دارو

  • عدم تطابق صورتحساب با گزارش پرستاری: دارویی در صورتحساب بیمار ثبت شده، اما در گزارش پرستاری هیچ مدرکی دال بر تزریق یا تحویل آن به بیمار وجود ندارد، یا برعکس. این عدم انطباق، ادعای هزینه را غیرقابل دفاع می‌کند.۴
  • نبود دستور پزشک: همانطور که پیشتر ذکر شد، ثبت هزینه دارو بدون وجود دستور پزشک در پرونده، دلیل قطعی کسورات است.۱۱

۲-۵. شکاف‌های مستندسازی در خدمات پاراکلینیک (آزمایشگاه و رادیولوژی)

  • فقدان جواب در پرونده: هزینه یک آزمایش یا تصویربرداری در صورتحساب ثبت شده، اما گزارش نتیجه آن در پرونده بیمار موجود نیست. از دیدگاه بیمه، این به معنای عدم انجام خدمت است.۷
  • عدم وجود دستور پزشک: ثبت هزینه برای آزمایشی که هرگز توسط پزشک معالج درخواست نشده است، منجر به کسور قطعی خواهد شد.۱۱
حوزه خدمتخطای رایج مستندسازیمسئول اصلیپیامد مالی
عمومیفقدان مهر و امضاء در اوراق پروندهپزشک، پرستارعدم پرداخت هزینه خدمت مربوطه (ویزیت، مشاوره، گزارش)
جراحیشرح عمل ناقص یا مبهمجراحکدگذاری نادرست و پرداخت کمتر یا عدم پرداخت کل حق‌العمل
بیهوشیفقدان مهر و امضای متخصص بیهوشیمتخصص بیهوشیعدم پرداخت کل حق‌العمل بیهوشی
دارو و لوازمعدم وجود دستور مکتوب پزشکپزشکعدم پرداخت هزینه دارو یا وسیله مصرفی
آزمایشگاهفقدان جواب آزمایش در پروندهآزمایشگاه، منشی بخشعدم پرداخت هزینه آزمایش
رادیولوژیفقدان گزارش رادیولوژی در پروندهرادیولوژی، منشی بخشعدم پرداخت هزینه خدمت تصویربرداری

بخش ۳: استاندارد طلایی: اصول بنیادین مستندسازی قابل دفاع

مقدمه: از دیدگاه حقوقی، “آنچه ثبت نشده، انجام نشده است”

پرونده پزشکی یک سند قانونی است که مبنای اصلی قضاوت‌های حقوقی و مالی قرار می‌گیرد. یک اصل خدشه‌ناپذیر در این حوزه وجود دارد: “آنچه در پرونده ثبت نشده، یعنی انجام نشده است”.۹ این بدان معناست که بازپرداخت هزینه‌ها توسط سازمان‌های بیمه‌گر، منوط به وجود مدرک مستند، کامل و دقیق از ارائه خدمات است. پیروی از اصول استاندارد مستندسازی، که بسیاری از آنها در دستورالعمل‌های وزارت بهداشت نیز تدوین شده‌اند، تنها راه ایجاد یک پرونده “ضدکسور” و قابل دفاع است.۷

اصول هفده‌گانه مستندسازی (بر اساس راهنمای وزارت بهداشت)

در ادامه، اصول کلیدی مستندسازی که رعایت آنها برای کاهش کسورات ضروری است، تشریح می‌شود ۸:

  1. کامل بودن (Completeness): کلیه عناصر اطلاعاتی در تمام فرم‌ها باید تکمیل شوند. در مواردی که یک فیلد کاربرد ندارد، باید از عبارت “کاربرد ندارد” یا اختصار آن ($N/A$) استفاده شود.۱۰
  2. دقت (Accuracy): اطلاعات ثبت‌شده باید واقعی، دقیق و عاری از هرگونه خطا باشد.
  3. خوانایی (Legibility): تمام موارد باید با خط خوانا و واضح و با جوهر آبی یا مشکی ثبت شوند. مستندات ناخوانا معادل عدم ثبت است.۷
  4. به‌هنگام بودن (Timeliness): خدمات باید در زمان ارائه یا بلافاصله پس از آن ثبت شوند. چارچوب‌های زمانی مشخصی برای تکمیل گزارش‌ها وجود دارد؛ به عنوان مثال، گزارش عمل جراحی باید ظرف ۲۴ ساعت پس از عمل تکمیل شود.۸
  5. احراز هویت (Authentication): هر ورودی در پرونده باید با درج نام کامل، امضاء و مهر حرفه‌ای فرد ثبت‌کننده، تصدیق شود. این اصل برای تمام اعضای تیم درمان الزامی است.۸
  6. تداوم و پیوستگی (Continuity): پرونده باید یک روایت منطقی و زمانی از سیر مراقبت بیمار از لحظه پذیرش تا ترخیص ارائه دهد.
  7. اصلاح صحیح خطاها (Correct Error Correction): برای اصلاح اشتباهات، هرگز نباید از لاک غلط‌گیر یا خط‌خطی کردن استفاده کرد. باید یک خط نازک روی عبارت اشتباه کشیده شود، عبارت صحیح در بالا یا کنار آن نوشته شده و با تاریخ و امضاء تأیید گردد.۷
  8. استفاده از اختصارات استاندارد (Standard Abbreviations): فقط از اختصارات مصوب و رایج استفاده شود. در موارد حیاتی مانند تشخیص نهایی و شرح عمل، باید از به کار بردن اختصارات پرهیز کرد.۷
  9. ثبت تاریخ و ساعت کامل (Full Date and Time): هر ثبت باید شامل روز، ماه، سال و ساعت دقیق باشد.۷
  10. محرمانگی (Confidentiality): اطلاعات پرونده بیمار محرمانه است و نباید با افراد غیرمجاز به اشتراک گذاشته شود.۹
  11. اصل بودن فرم‌ها (Originality): کلیه فرم‌های پرونده باید اصل باشند.
  12. زبان ثبت (Language): از زبان فارسی یا انگلیسی برای ثبت گزارش‌ها استفاده شود.
  13. صراحت و واقعیت (Objectivity): مستندات باید واقعی، حقیقی و صریح باشند و از عبارات مبهم و کلی پرهیز شود.
  14. لیست مشکلات و فرمت SOAP: هر پرونده باید دارای لیستی از مشکلات بیمار (Problem List) باشد و گزارش سیر بیماری ترجیحاً بر اساس فرمت SOAP (Subjective, Objective, Assessment, Plan) مستند گردد.۸
  15. ثبت و پیگیری مشاوره‌ها: درخواست مشاوره و گزارش آن باید به طور کامل با ذکر تاریخ و ساعت در پرونده موجود باشد و توسط پزشک درخواست‌کننده پاراف شود.۸
  16. ثبت حساسیت‌ها: حساسیت‌های دارویی و عوارض جانبی باید به طور مستمر در پرونده ثبت شوند.۸
  17. تأیید دستورات شفاهی: کلیه دستورات شفاهی و تلفنی باید ظرف ۲۴ ساعت توسط پزشک دستوردهنده با ذکر تاریخ و زمان تأیید شوند.۸

بخش ۴: چارچوب استراتژیک برای ریشه‌کن کردن کسورات ناشی از مستندسازی

مقدمه: گذار از رویکرد واکنشی به استراتژی پیشگیرانه

کاهش پایدار کسورات نیازمند گذار از یک رویکرد واکنشی (اصلاح موردی خطاها) به یک استراتژی پیشگیرانه، سیستماتیک و داده‌محور است. این استراتژی بر سه ستون اصلی استوار است: توانمندسازی نیروی انسانی، مهندسی مجدد فرآیندها و بهره‌گیری هوشمند از فناوری.۱

ستون اول: توانمندسازی نیروی انسانی

  • آموزش هدفمند و مبتنی بر نقش: به جای برگزاری دوره‌های آموزشی عمومی و طولانی، باید بر اساس تحلیل داده‌های کسورات، کارگاه‌های آموزشی کوتاه، متمرکز و مبتنی بر نقش طراحی شود. به عنوان مثال، اگر تحلیل‌ها نشان دهد که “نقص در شرح عمل” دلیل اصلی کسورات است، برگزاری یک کارگاه یک ساعته برای جراحان با موضوع “اصول مستندسازی شرح عمل مطابق با الزامات بیمه” بسیار مؤثرتر خواهد بود.۵
  • ایجاد قهرمانان بالینی (Physician Champions): انتخاب پزشکان پیشکسوت و مورد احترام برای رهبری و حمایت از برنامه‌های بهبود مستندسازی، اعتبار این برنامه‌ها را در میان سایر پزشکان افزایش می‌دهد و پذیرش تغییر را تسهیل می‌کند.۱۸
  • شفافیت داده‌ها و ایجاد حلقه بازخورد: ارائه گزارش‌های فردی و محرمانه به پزشکان که نشان‌دهنده کیفیت مستندسازی آنها، خطاهای پرتکرار و تأثیر مالی مستقیم آن بر درآمد بیمارستان (و به تبع آن، بر منابع بخش و کارانه خودشان) است، پیامدها را ملموس و شخصی می‌کند.۱۷
  • پیوند کیفیت مستندسازی با ارزیابی عملکرد: کیفیت مستندسازی باید به عنوان یکی از شاخص‌های کلیدی در ارزیابی عملکرد حرفه‌ای کادر درمان در نظر گرفته شود و در صورت امکان، با مدل‌های پرداخت و پاداش مالی مرتبط گردد.۵

ستون دوم: مهندسی مجدد فرآیندها برای کنترل کیفیت پیشگیرانه

تحلیل‌ها نشان می‌دهد که بخش قابل توجهی از کسورات (بیش از ۲۰ درصد) به صورت “خودزده” و توسط کارکنان خود بیمارستان قبل از ارسال اسناد به بیمه اعمال می‌شود.۴ این پدیده حاکی از یک شکست عمیق در فرآیندهای داخلی و ارتباطات بین‌بخشی است. واحد درآمد یا مدارک پزشکی به دلیل عدم وجود یک فرآیند رسمی و غیرخصمانه برای بازگرداندن پرونده‌های ناقص، ترجیح می‌دهد به جای درگیر شدن در یک فرآیند فرسایشی برای اصلاح، درآمد مربوطه را حذف کند. این نشان می‌دهد که مشکل صرفاً خطای اولیه بالینی نیست، بلکه فقدان یک حلقه کنترل کیفیت داخلی است.

  • ایجاد کمیته راهبری کاهش کسورات: تشکیل یک کمیته دائمی و چندتخصصی به ریاست مدیر بیمارستان، با حضور مدیران مالی، پرستاری، مدارک پزشکی و رؤسای بخش‌های کلیدی، برای بررسی ماهانه گزارش‌های کسورات، شناسایی علل ریشه‌ای و تخصیص اقدامات اصلاحی، امری ضروری است. این کمیته، مسئولیت‌پذیری را در بالاترین سطح سازمانی ایجاد می‌کند.۴
  • اجرای ممیزی داخلی چندمرحله‌ای: پیاده‌سازی یک فرآیند “دبل چک” یا ممیزی داخلی اجباری که در آن پرونده‌ها قبل از ارسال به بیمه، توسط کارشناسان مدارک پزشکی یا حسابرسی داخلی از نظر تکمیل بودن مستندات بررسی می‌شوند، یک لایه دفاعی حیاتی در برابر خروج پرونده‌های ناقص ایجاد می‌کند.۴

ستون سوم: بهره‌گیری هوشمند از فناوری به عنوان یک سپر دفاعی

آمارها نشان می‌دهد که با وجود استقرار گسترده سیستم‌های اطلاعات بیمارستانی (HIS)، در ۸۷ درصد پرونده‌ها حداقل یک خدمت ارائه‌شده در سیستم ثبت نمی‌شود.۴ این آمار تکان‌دهنده بیانگر آن است که از فناوری به عنوان یک بایگانی دیجیتال غیرفعال استفاده می‌شود، نه یک ابزار هوشمند و فعال برای پیشگیری از خطا. مشکل، فقدان فناوری نیست، بلکه عدم پیکربندی و بهینه‌سازی هوشمندانه آن برای حفظ یکپارچگی درآمد است.

  • پیاده‌سازی قوانین اعتبارسنجی و هشدارهای خودکار: سیستم اطلاعات بیمارستانی (HIS) باید به گونه‌ای پیکربندی شود که نواقص اطلاعاتی را به صورت آنی به کاربر هشدار دهد. برای مثال، هنگام ثبت یک خدمت پاراکلینیکی، سیستم باید وجود دستور پزشک را بررسی کرده و در صورت عدم وجود، هشداری را نمایش دهد.۴
  • اجباری‌سازی فیلدهای حیاتی و امضای الکترونیک: فیلدهای کلیدی که بیشترین نقش را در ایجاد کسورات دارند (مانند امضای جراح در گزارش عمل) باید در سیستم به صورت اجباری تعریف شوند، به طوری که بدون تکمیل آنها، امکان بستن پرونده یا ارسال آن برای واحد درآمد وجود نداشته باشد.۴
  • استفاده از الگوهای هوشمند (Smart Templates): ارائه الگوهای از پیش تعریف‌شده و هوشمند برای گزارش‌های پرتکرار (مانند شرح عمل‌های رایج)، فرآیند مستندسازی را برای پزشکان سریع‌تر و آسان‌تر کرده و تضمین می‌کند که تمام اطلاعات ضروری مطابق با استانداردهای بیمه ثبت می‌شوند.۱۸

بخش ۵: نقشه راه اجرایی: راهنمای عملی برای راه‌اندازی “پویش کاهش کسورات”

مقدمه: از تئوری تا عمل

تبدیل استراتژی‌های ذکرشده به نتایج ملموس، نیازمند یک نقشه راه اجرایی، گام به گام و عملیاتی است. این بخش، مراحل کلیدی برای راه‌اندازی یک “پویش کاهش کسورات” در سطح بیمارستان را تشریح می‌کند.

گام اول: تشکیل و توانمندسازی کارگروه راهبری

اولین قدم، تشکیل رسمی “کمیته راهبری کاهش کسورات” به ریاست مدیر بیمارستان است. اعضای این کمیته باید شامل مدیر مالی، مدیر پرستاری، مسئول واحد درآمد، مسئول واحد مدارک پزشکی و نمایندگان بخش‌های بالینی کلیدی باشند. شرح وظایف این کمیته باید به طور واضح تدوین شده و شامل بررسی ماهانه داده‌ها، شناسایی علل ریشه‌ای و پیگیری اقدامات اصلاحی باشد.۴

گام دوم: تحلیل وضعیت موجود و تعیین خط پایه

قبل از هرگونه مداخله، باید وضعیت موجود به دقت تحلیل شود. این کار از طریق یک ممیزی گذشته‌نگر بر روی نمونه‌ای از پرونده‌های دارای کسورات در ۶ تا ۱۲ ماه گذشته انجام می‌شود. هدف این تحلیل، شناسایی ۵ تا ۱۰ علت اصلی کسورات مختص همان بیمارستان، با استفاده از طبقه‌بندی ارائه‌شده در بخش دوم این گزارش است. این تحلیل، خط پایه (Baseline) را برای ارزیابی اثربخشی مداخلات آینده مشخص می‌کند.

گام سوم: طراحی و اجرای برنامه‌های مداخله‌ای

بر اساس نتایج تحلیل وضعیت موجود، برنامه‌های مداخله‌ای مبتنی بر سه ستون استراتژیک (نیروی انسانی، فرآیند و فناوری) طراحی و اجرا می‌شوند. توصیه می‌شود که اجرا به صورت مرحله‌ای و با تمرکز بر مداخلات “پراثر و کم‌هزینه” (Low-Hanging Fruit) آغاز شود. به عنوان مثال، اجباری کردن مهر و امضاء در HIS یا برگزاری کارگاه‌های آموزشی برای بخش‌هایی که بالاترین نرخ کسورات را دارند، می‌تواند نتایج سریعی به همراه داشته باشد.

گام چهارم: پایش، ارزیابی و بهبود مستمر

کاهش کسورات یک پروژه یک‌باره نیست، بلکه یک فرآیند مدیریتی مستمر است. باید یک “داشبورد ماهانه کسورات” ایجاد شود تا شاخص‌های کلیدی عملکرد (KPIs) مانند درصد کسورات به کل درآمد، علل اصلی کسورات و نرخ کسورات به تفکیک بخش و پزشک را رصد کند. جلسات منظم کمیته راهبری برای بررسی این داشبورد و تنظیم استراتژی‌ها، چرخه بهبود مستمر را تضمین می‌کند.۱۷

چک‌لیست نهایی بازبینی پرونده قبل از ارسال به بیمه
بخش عمومی
آیا تمام اوراق پرونده دارای برچسب اطلاعات هویتی کامل بیمار هستند؟
آیا ترتیب چیدمان اوراق مطابق با دستورالعمل است؟
آیا فرم رضایت‌نامه بستری و رضایت آگاهانه به درستی تکمیل و امضاء شده است؟
بخش دستورات پزشک
آیا تمام خدمات صورتحساب‌شده (دارو، آزمایش، رادیولوژی، مشاوره) دارای دستور پزشک با تاریخ، مهر و امضاء هستند؟
آیا دستورات شفاهی یا تلفنی (در صورت وجود) ظرف ۲۴ ساعت توسط پزشک تأیید شده‌اند؟
بخش جراحی و بیهوشی
آیا شرح عمل توسط جراح امضاء و مهر شده است؟
آیا گزارش بیهوشی توسط متخصص بیهوشی امضاء و مهر شده است؟
آیا کد عمل جراحی با شرح عمل مطابقت دارد؟
بخش پاراکلینیک
آیا جواب تمام آزمایش‌ها و خدمات تصویربرداری که هزینه آنها ثبت شده، در پرونده موجود است؟
بخش پرستاری
آیا گزارش پرستاری برای تمام شیفت‌های بستری بیمار موجود و امضاء شده است؟
آیا تزریق تمام داروهای ثبت‌شده در صورتحساب، در گزارش پرستاری نیز مستند شده است؟
بخش ترخیص
آیا خلاصه پرونده به طور کامل تکمیل و توسط پزشک معالج امضاء شده است؟

بیشتر از بیشینه سازان درآمد سلامت کشف کنید

برای دریافت آخرین پست‌ها به ایمیل خود مشترک شوید

بدون دیدگاه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *